Historia kościoła i parafii pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej we Wronkach

Pierwsza, historyczna wzmianka o parafii we Wronkach pochodzi z 1298 r., kiedy biskup Andrzej Zaremba, ustanawiając archidiakonaty w diecezji poznańskiej, przydzielił kościół wroniecki do archidiakonatu pszczewskiego. W XVI w., z fundacji rodu Górków, ówczesnych właścicieli miasta, zbudowana została późnogotycka, trzynawowa bazylika. Protektorat nad katolicką parafią nie trwał jednak długo, bowiem Łukasz III Górka przeszedł na protestantyzm i w 1558 r. zrabował sprzęty kościelne, a świątynię przekazał innowiercom. Kościół został zwrócony katolikom dopiero przez następnych właścicieli Wronek – Czarnkowskich. W czasie pożaru miasta sprzed 1641 r. kościół farny uległ spaleniu. Został odbudowany za przyczyną kolatora Jana Korzbok-Łąckiego i ponownie konsekrowany przez biskupa Macieja Kurskiego w 1660 r. 

Wnętrze kościoła ponownie uległo zniszczeniu podczas pożaru Wronek z 1780 r. Świątynia została odrestaurowana w latach 1817-1836. Hrabia Henryk Dzieduszycki, ówczesny właściciel miasta, ufundował trzy późnoklasycystyczne ołtarze: ołtarz główny – św. Katarzyny, lewy ołtarz boczny – św. Henryka oraz prawy – św. Anny. W 1836 r., na skutek kasaty wronieckiego klasztoru dominikanów przez zaborcę pruskiego, większą część wyposażenia kościoła klasztornego przeniesiono do odnowionej fary. Wówczas przy bocznych filarach ustawiono dwa dodatkowe ołtarze: Matki Bożej Różańcowej oraz św. Józefa.

W 1829 r. przy ul. Sierakowskiej we Wronkach został otwarty nowy cmentarz parafialny. Jego obszar kolejno zwiększano, aż do roku 1926, kiedy osiągnął obecną wielkość. W 1887 r. na terenie cmentarza postawiono neogotycką kaplicę, a w roku 1954 kostnicę.

W 1898 r. naprzeciwko kościoła farnego, przy ul. Sierakowskiej wybudowano tzw. szpital parafialny (obecna organistówka). Pięć lat później (1903) przy dzisiejszej ul. Kościuszki wzniesiono Dom Jadwigi
(sierociniec i ochronka). W latach 1909-1999 posługiwały w nim siostry służebniczki Maryi (wielkopolskie).

W roku 1913 zbudowany został obecny dom parafialny, z przeznaczeniem na mieszkanie proboszcza, wikariuszy oraz kancelarię parafialną.

W latach 1934-1936 wnętrze kościoła farnego uległo kolejnym zmianom. Rozebrano masywny, klasycystyczny ołtarz główny, z którego zdjęto obraz św. Katarzyny oraz cztery rzeźby. Rozebrano również dwa podominikańskie ołtarze wsparte na bocznych filarach – MB Różańcowej (z cudownym obrazem) i św. Józefa. Z trzech rozebranych ołtarzy powstał nowy ołtarz główny (zasadniczymi elementami były obrazy MB Śnieżnej i św. Katarzyny). Podczas okupacji hitlerowskiej, w latach 1941-1945 kościół zamknięto i zamieniono na magazyn części radiowych.

W latach 50. XX w. przywrócono pierwotny gotycki wygląd prezbiterium kościoła. Zostało zrekonstruowane krzyżowo-żebrowe sklepienie oraz ustawiony ołtarz główny w formie tryptyku. W nawach bocznych pozostały XIX-wieczne ołtarze, w których centralne miejsce zajmują obrazy MB Śnieżnej i św. Katarzyny Aleksandryjskiej.

Do znaczniejszych inwestycji w latach powojennych należy zaliczyć budowę domu katechetycznego na placu przykościelnym (1973-1975).

Msze Św.

w niedziele i święta:
7:00, 9:00, 10:30, 12:00, 15:30 (z wyjątkiem Stycznia, Lipca i Sierpnia), 18:30

w dni powszednie:
8:00, 18:00

Więcej nabożeństw

Spowiedź Św.

codziennie:
30 min przed Mszą Św.

w I piątek miesiąca:
od15.30

Zobacz więcej

Biuro parafialne

wtorek: 16.00 - 17.00
środa: 19.00 - 20.00
czwartek: 9.00 - 11.00
piątek: 9.00 - 11.00 (z wyjątkiem I piątku miesiąca oraz lipca i sierpnia)

Zobacz więcej

Tweet Papieża

Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM